Երևան
19 / Հունվար / 2017

Հայաստանը 2017-ին կարող է շատ մեծ խնդիրներ ունենալ

«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանը:

– Պարոն Համբարյան, 2016-ը բավականին հագեցած տարի էր: Ինչպե՞ս կամփոփեք այն ներքաղաքական զարգացումների իմաստով:

– Ներքաղաքական զարգացումների վրա բավականին մեծ ազդեցություն ունեցավ ապրիլյան քառօրյա պատերազմը: Այն հարված էր իշխանություններին այն իմաստով, որ դարձավ բացասական բացահայտումների պատճառ: Մենք պարզեցինք, որ մեր բանակը զինված է 80-ականների զենքով: Չգիտես ինչու, աշխարհում ամենաշատ գեներալները մենք ունենք՝ համեմատած մեր բնակչության թվի հետ, ու պարզվեց՝ մենք ունենք պաշտպանության նախարարության շատ շքեղ շենք, ծառայողական մեքենաներ, բայց չունենք 21-րդ դարի արտադրության զենք, ինչն ունի մեր հակառակորդ Ադրբեջանը:

Երկրի ծանր սոցիալ-տնտեսական իրավիճակը հուլիսին ՊՊԾ գնդի գրավման պատճառ դարձավ, որը ես համարում եմ իշխանությունների համար նոկդաուն: Իշխանությունները փաստորեն պատկերացում չունեն հասարակության հիմնական տրամադրությունների մասին, զարմացան, որ Հայաստանում այդպիսի իրադարձություններ կարող են տեղի ունենալ: Նրանք հասկացան, որ կարող են կորցնել իշխանությունը, և փորձեցին բարեփոխումներ կատարել:

Կարող եմ առանձնացնել նաև ՏԻՄ ընտրությունները՝ կոնկրետ Գյումրիում և Վանաձորում անցկացված: Հանրապետական կուսակցությունը պյուռոսյան հաղթանակ տարավ: Նա հասկացավ, որ իր վարկանիշը հասարակության շրջանակներում 30-35 տոկոս է:

Մյուս կարևոր իրադարձությունը վարչապետի փոփոխությունն էր: Ժողովուրդը շատ մեծ հույսով ընդունեց Կարեն Կարապետյանին, որովհետև վերջին երկու վարչապետների կառավարումը պարզապես չարիք էր Հայաստանի համար. առավել աղետալի էին Տիգրան Սարգսյանի վարչապետության տարիները: Նրա կողմից նկարված թվերը ոչ ոք չզգաց՝ բացի իշխանություններից: Կարեն Կարապետյանը ժառանգել է ավգյան ախոռներ, տնտեսությունը փլուզված է, վերջին տարիներին իշխանությունները ժողովրդի սոցիալական վիճակի մասին չեն մտածել: Եվ այդ ամբողջ բեռը ուսերին՝ մեր հանրապետությունը թևակոխում է պառլամենտարիզմ, և հաջորդ տարվա ապրիլի երկուսին անցկացվելու են եզակի համապետական ընտրություններ՝ մենք ապագայում նախագահ, կարելի է ասել, չենք ունենալու:

– Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումների վրա անկասկած իր ազդեցությունն են ունենում նաև արտաքին քաղաքական զարգացումները: Ի՞նչ եք կարծում՝ արդյոք մենք նախորդ տարվա ընթացքում կարողացա՞նք վերանայել մեր առաջնահերթությունները:

– Ցավոք սրտի, ՀՀ իշխանությունները շարունակելով ոչ հավասար դաշնակցությունը Մոսկվայի հետ՝ այդպես էլ չհասկացան, որ ՀԱՊԿ-ը, ԵԱՏՄ-ն ոչ միայն փուչիկներ են, այլև այդ կազմակերպության անդամ պետությունները բացահայտ հակահայկական կեցվածք ունեն: Վառ օրինակը ապրիլյան քառօրյա պատերազմի ժամանակ Բելառուսի և Ղազախստանի պաշտոնյաների հակահայ ելույթներն էին: Դրանից հետո Հայաստանի ներկայացուցչի նշանակվելու բոյկոտը, որը շարունակվում է մինչև հիմա: ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի նշանակումը ուղղակիորեն բոյկոտվում է, այստեղ մեծ լումա ունի մեր «գործընկեր» Բելառուսը: ՀՀ իշխանությունները պաշտոնական Մոսկվային չեն կարող հասկացնել, որ այն թեզը, թե առանց ձեզ Հայաստանը կկործանվի, բացարձակապես չի համապատասխանում իրականությանը: Հակառակը՝ մեզ կորցնելու դեպքում Ռուսաստանը կարող է մեծ խնդիրներ ունենալ:

Մեզ համար բավական մեծ բացասական հետևանքներ կարող է ունենալ ռուս-թուրքական սիրախաղը: Ռուսաստանի և Թուրքիայի մերձեցումը աղետալի հետևանքներ կարող է ունենալ Հայաստանի համար, դրա վառ օրինակը 21 թվականի հայտնի իրադարձություններն էին, երբ ռուսական կողմը Հայաստանի տարածքների հաշվին հասավ այդ բարեկամությանը:

Մենք լիովին կորցրել ենք մեր կոմպլեմենտար արտաքին քաղաքականությունը, և դրա մեղավորը մեր իշխանություններն են: Մենք չպետք է մտնեինք թղթի վրա գոյություն ունեցող կազմակերպությունների մեջ: Մենք փորձեցինք հակասությունների վրա խաղալ և երկու ոտքով ընկանք թակարդը:

– Այս ֆոնին Ձեր ակնկալիքները 2017 թվականից:

– Հույսեր չունեմ: Շարունակվում է Արևմուտք-Ռուսաստան դիմակայությունը, որտեղ Հայաստանը կարող է շատ մեծ խնդիրներ ունենալ: Շարունակվում են անիմաստ և անտրամաբանական բանակցությունները Արցախյան հարցի շուրջ: Բաքուն խախտել է Վիեննայում ձեռք բերված պայմանավորվածությունները և թքած ունի համանախագահող երկրների կարծիքի վրա: Իսկ դրա փոխարեն Մոսկվան, Վաշինգտոնն ու Փարիզը ոչ մի պատասխան չեն ուզում տալ՝ անատամ, անհասցե հայտարարություններ, որը ամբողջությամբ համապատասխանում է Բաքվի շահերին: Բոլորն էլ գիտեն, որ Ադրբեջանն է խախտում զինադադարը, չի կատարում Վիեննայում և Սանկտ Պետերբուրգում ձեռք բերված համաձայնությունները, բայց ոչ ոք Բաքվին իր տեղը ցույց չի տալիս: Ստացվում է, որ միակ տուժող կողմը Երևանն ու Ստեփանակերտն են: Այս դիվանագիտական ձախողման համար ես մեզ եմ մեղադրում: Մեր արտաքին քաղաքականությունը ոչ թե պաշտպանվող պետք է լիներ, այլ ագրեսիվ ու հարձակողական: Ես չէի պատկերացնում, որ մարտի դաշտում հաղթած պետությունը կարող է այսպես տանուլ տալ դիվանագիտության մեջ:

loading...

Հայրի՛կ, տղաներն ինձ փչացած կանվանեն. տեսանյութ, որ մեծ աղմուկ է բարձրացրել համացանցում

Նոր հեռուստասերիալ հայկական հեռուստաեթերում՝ «Պապայի աղջիկները». (Տեսանյութ)

Բացառիկ կադրեր Մերժվածը հեռուստասերիալի նկարահանման հրապարակից. միթե նրանք...

Ինչպե՞ս գումար աշխատել աշխարհի ցանկացած կետում. կայացավ «Your Own Business» դասընթացը

Շուրջ 500 մասնակից Global Media Lab-ի Business & HR Forum 2016 կոնֆերանսին (ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ)

ԼՂՀ նախագահը բարձր է գնահատում «ՀԱՅԲԻԶՆԵՍԲԱՆԿ» ՓԲԸ բաժնետիրոջ Վիտալի Գրիգորյանցի հայրենանվեր գործուն...