Երևան
30 / Ապրիլ / 2017

Ադրբեջանը միշտ վախ է ունեցել հայերի նկատմամբ՝ հիշելով արցախյան գոյամարտը

Հարցազրույց քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանի հետ


-Ապրիլյան պատերազմից մեկ տարի անց ի՞նչ է փոփոխվել մեր իրականությունում:

-Իմ կարծիքով, մեր իրականությունում մի քանի բան է փոփոխվել. նախ՝ հասկացանք, որ մեր անվտանգությունը մեր ձեռքում է: Եթե մտածում էինք, որ Ադրբեջանը չի հանդգնի պատերազմ սկսել Արցախի և Հայաստանի դեմ, ապա՝ ապրիլյան կարճ պատերազմը ցույց տվեց, որ մեր ծրագրերը, այդ առումով, զրոյական էին: Ադրբեջանը հանդգնեց և սկսեց պատերազմը, և մենք ևս մեկ անգամ բացահայտեցինք, որ միջազգային հանրությունը երբևիցե մեր կողքին չի կանգնի: Նշեմ, որ ոչ ոք մինչև այժմ Ադրբեջանին կոնկրետ մեղադրանքներ չի ներկայացրել այդ ամենի առնչությամբ: Մյուս բացահայտումը ապրիլյան կարճատև պատերազմից հետո հետևյալն է. պարզեցինք, որ մեր բանակը զինված է 80-ականների զենքերով՝ այն պարագայում, երբ իշխանությունները մի քանի օլիգարխի սարսափելի մեծ մենաշնորհներ է տրամադրել, և նրանք գերշահույթ են ստանում: Իշխանությունները հասկացան, որ 80-ականների զենքով և մեր բանակի դուխով հնարավոր չէ պատերազմել Ադրբեջանի ժամանակակից զինտեխնիկայի դեմ: Եվ մենք սկսեցինք արդիականացնել մեր սպառազինությունները և հենակետերը, որոնք գտնվում են հայ-ադրբեջանական շփման գծում: Պետք է նշեմ, որ հասարակության բացահայտումներից մեկը այն է, որ արտաքին կամ հայոց պետականությանը սպառնացող խնդիրների դեպքում, մեր ազգը՝ մոռանալով քաղաքական դաշտում առկա բոլոր խժդժությունները, դառնում է մեկ բռունցք: Ցավոք սրտի, մեր իշխանությունները այս մեկ տարվա ընթացքում էլ շարունակում են մատների արանքով նայել ամենավտանգավոր երևույթին՝ արտագաղթին: Պետք է նշեմ, որ ադրբեջանական տանդեմի վարած քաղաքականության գլխավոր նպատակը՝ Հայաստանը հայաթափ անելն է, և դրանով, մեր երկիրը ծնկի բերելն է: Դրա ամենաբացասական հետևանքներից մեկը պատերազմից հետո այն է, որ Հայաստանում ի հայտ եկան քաղաքական գործիչներ, որոնք բարձրաձայն հայտարարում են, որ «մենք պետք է գնանք փոխզիջումների», բայց մինչև այժմ էլ՝ փոխզիջումների գնալու և Ադրբեջանին խաղաղություն պարտադրելու ձևը նրանք չեն էլ նշում:

-Ի՞նչ կասեք հասարակության շրջանում տարածված այն մտավախության մասին, որ ապրիլի 2-ը ամեն պահի հնարավոր է կրկնվի:

-Ինչու՞ ապրիլին, պատերազմը կարող է լինել մայիսին, հունիսին: Ո՞վ է ասել, որ պարտադիր այն պետք է լինի ապրիլին. այդ ժամանակ էր հարմար և հենց այդ ժամանակ էլ Ադրբեջանի հովանավորները հրահրեցին Ադրբեջանին սկսել պատերազմ: Եթե հիմա այնպես ստացվի, որ Ադրբեջանի հովանավորյալներին, և հե՛նց Ադրբեջանին ձեռնտու լինի (օրինակի համար եմ նշում) հուլիսին պատերազմ սկսել, այդ ժամանակ էլ՝ կսկսի: Ոչ ոք չի՛ կարող ասել ճիշտ պահը, բայց որ վտանգ միշտ էլ կա և դրա պատճառներից մեկն այն է, որ Մինսկի խմբի համանախագահ երկրները ապրիլյան կարճատև պատերազմից հետո կոնկրետ մեղադրական հայտարարություններով հանդես չեկան և չմեղադրեցին Ադրբեջանին պատերազմի համար, ակնհայտ է: Սա նրանց թևեր է տալիս, որ կրկին փորձեն: Նշեմ, որ ադրբեջանական իշխանությունները փորձում են սեփական հանրությանը համոզել, որ դա հաղթանակ էր, և ինչն ամենվտանգավորն է մեզ համար, որ Իլհամ Ալիևը փորձում է ադրբեջանցիներին ձերբազատել այն բարդույթից, որով նրանք տառապել են 24 տարուց ավել. դա այն է, որ Ադրբեջանը միշտ վախ է ունեցել հայերի նկատմամբ՝ հիշելով արցախյան գոյամարտը:

-Ի՞նչ գնահատական կտաք բանակցային գործընթացներ ասվածին:

- Բանակցային գործընթաց որպես այդպիսին չկա, և ես շատ ուրախ եմ, որ վերջապես մեր հանրապետության ղեկավարությունը հասկացավ, որ բանակցել բանակցելու համար անիմաստ է, և եթե նույն միջնորդները՝ ի դեմս Մինսկի խմբի համանախագահ երկրների, ապրիլյան կարճատև պատերազմից հետո տեղի ունեցած Հայաստանի և Ադրբեջանի նախագահների 2 հանդիպման ժամանակ, որոնք տեղի ունեցան Վիեննայում և Սանկտ -Պետերբուրգում, ինչ-որ համաձայնություններ էին ձեռք բերվել և պետք է դրանք ի կատար ածվեին, ապա համանախագահները պետք է հասկանան, որ եթե այդ համաձայնությունները չեն կատարվում, ապա՝ ոչ մի դրական հետևանք չի ունենում:
Բանակցությունները լիովին դադարեցված են, նույնիսկ արտգործնախարարների մակարդակով, և դա ամենից ճիշտն է: Մենք վերջապես պետք է հասկացնենք միջազգային հանրությանը, որ այդպես շարունակել հնարավոր չէ: Եթե ադրբեջանական կողմը հայտարարում է, որ կողմ է մեխանիզմներ մշակելուն՝ պարզելու, թե ո՞վ է իրականում խախտում զինադադարը, ապա այդ մեխանիզմները պետք է անպայման մշակվեն և դրվեն կիրառման: Հակառակ դեպքում ադրբեջանական կողմը խաբում է ո՛չ միայն ՀՀ-ին, այլև՝ միջնորդներին: Իսկ միջնորդները իրենց լռությամբ լիովին խաղում են ադրբեջանական իշխանությունների համար:

Հարցազրույցը վարեց Աննա Ավետյանը


դիտվել է 35636 անգամ

«Վանաձորի ավագանու բոյկոտող հատվածը իրականում աջակցում է քաղաքապետին»

ՍԱՊԾ պետին հայտնի է, թե ով է ներկրել ադրբեջանական ծագմամբ խնձորներ (Տեսանյութ)

Էս ինչքանով էր ճիշտ. փոքրիկի շնորհակալությունը բարկացրեց Տարոն Մարգարյանին (Տեսանյութ)

Ինչպե՞ս գումար աշխատել աշխարհի ցանկացած կետում. կայացավ «Your Own Business» դասընթացը

Շուրջ 500 մասնակից Global Media Lab-ի Business & HR Forum 2016 կոնֆերանսին (ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ)

Առավոտյան 10 ծես, որ իրականացնում են հաջողակ մարդիկ