Երևան
23 / Հուլիս / 2018

«Մենք բոլորս ունենք մեկ գլոբալ խնդիր, և դա հայկական հարցի լուծումն է». Լիլի Ավագյան

«Հարցազրույց Ելակետում»-ի հյուրն է ամերիկաբնակ հասարակական գործիչ, հեռուստահաղորդավարուհի Լիլի Ավագյանը:

Ապրելով, ստեղծագործելով, աշխատելով Ամերիկայում, հաճախ եք լինում Հայաստանում: Այս անգամ առիթը ո՞րն էր: Անկեղծ ասած՝ ես միշտ փնտրում ու գտնում եմ առիթներ հայրենիք այցելելու համար, չնայած առիթներ անկախ իրենցից ստեղծվում են, բայց եթե չէ, ես ինքս կստեղծեմ դրանք անպայման: Այս անգամ երկու առիթով էի այցելել: Առաջինը հայ-իրավաբանական միության պաշտոնական այցն էր Արցախ և հանդիպումը թե՛ պաշտոնատար անձնաց, թե՛ իրավական ոլորտի ներկայացուցիչների հետ: Ինձ թվում է՝ շատ արդյունավետ հանդիպում եղավ, փորձի փոխանակումներ եղան:

Երկրորդ պատճառը համաժողովն էր, որը լինում է երկու տարին մեկ անգամ և ես երկրորդ անգամն էի մասնակցում: Ինձ թվում է՝ դա նույնպես այն հետաքրքիր ծրագրերից է, որը որ կրկին նպաստում է փորձի փոխանակմանը, որը մեր երկրի համար շատ կարևոր է:

Ամերիկայում հայ համայնքը ի՞նչ խնդիրներ ունի:
Հայկական համայնքում խնդիրներ որպես այդպիսին առանձնացնել չեմ կարող, բայց մենք բոլորս ունենք մեկ գլոբալ խնդիր, և դա հայկական հարցի լուծումն է, հայոց ցեղասպանության ճանաչումն է, որին հնարավորինս փորձում ենք նպաստել: Շատ լուրջ աշխատանքներ են տարվում և այդ աշխատանքների արդյունքում 48 նահանգ արդեն ճանաչել է ցեղասպանությունը: Աշխատանքները շարունակվու մ են տարվել, հատկապես երիտասարդությունը շատ ակտիվ է:

Ամիսներ առաջ Հայաստանում շատ լարված իրավիճակ էր,տեղի ունեցավ հեղափոխություն: Որքանո՞վ օգնեց սփյուռքը այդ հեղափոխությանը, և գալով Հայաստան, տարբերություն տեսնում ե՞ք:

Սփյուռքի օգնությունը ավելի հոգեբանական սատարում կարող ենք կոչել, որովհետև ինձ համար գլոբալ խնդիր էր իմ հայրենակիցների անվտանգությունը:Եվ ես հպարտ եմ, որ ամբողջ աշխարհում մենք որպես օրինակ ունեցանք մեր հեղափոխությունը, որ իրոք, եղավ թավշյա հեղափոխություն, առանց որևէ զոհերի, խնդիրների: Ինչ վերաբերում է փոփոխություններին,ուզում եմ օբյեկտիվ լինել, փոփոխությունները միանգամից ակնհայտ չեն կարող լինել, ուրախ եմ, որ ղեկավարությունը երիտասարդացել է, ավելի թարմ մտքերով ու թարմ տեսանկյուններով է մոտենում հարցերին: Հուսամ, որ այդպես էլ կշարունակվի:

Բացի հասարակական գործունեությունից զբաղվում եք նաև հեռուստահաղորդավարությամբ, լրագրությամբ: Ըստ Ձեզ՝ ավելի բարդ է աշխատել սփյուռքում ապրող հայերի համար, թե՞ Հայաստանում ապրող հեռուստադիտողի համար:

Եթե այս հարցը ինձ հնչեր 10 տարի առաջ, ես կասեի՝ շատ բարդ է աշխատել Հայաստանում ապրող հեռուստադիտողի, ընթերցողի, քան սփյուռքի, որովհետև այնտեղ այնպիսի իրավիճակ էր ժամանակին, որ ցանկացած հայկական, հայերեն երևույթ դիտվում էր որպես մերը և ընդունելի էր: Հիմա մենք ավելի շատ ենք այնտեղ և այդ ամենի արդյունքում ավելի պահանջկոտ ենք, որովհետև մրցակցություն կա:
Մեդիադաշտը այսօր չի ծառայում նույն նպատակին, ինչ ծառայել է 20 տարի առաջ: Ամբողջ աշխարհում այսօր ամեն ինչ ավելի ժամանցային է, նորաոճ է, բայց դա էլ ունեցածի մեջ պիտի լինի լավագույնը, որպեսզի ժողովուրդը դա ընկալի թե՛ այստեղ, թե՛ այնտեղ: Այնպես որ այդ տարբերությունը այստեղի ու այնտեղի արդեն վերացել է, որովհետև համարյա նույնացել է պահանջը հեռուստադիտողի ու ընթերցողի:

Ի՞նչն է պակասում ԱՄՆ-ում, որը կա Հայաստանում:
Ես կասեի ոչ թե ինչն է պակասում ԱՄՆ-ում, որ կա Հայաստանում, այլ ինչը կա այնտեղ, որ այստեղ չկա: Դա կարոտ զգացողությունն է,հեռու լինելու զգացողությունն է:Իսկ դա մինչև չապրես դրսում, իրականում չես զգա՝ ի՞նչ է իրենից ներկայացնում:
Ես շատ եմ սիրում այն երկիրը, որտեղ ես բնակվում եմ: Ես ուրացող մարդ չեմ: Այդ երկիրը ինձ տվել է կրթություն, հնարավորություն, ես բավականին շատ բարձունքներ եմ գրավել և այդ ամենը այդ երկրի՝ ինձ ընձեռնված հնարավորություններից է գալիս: Եվ ես ուրախ եմ, որ իմ կյանքի այդ ժամանակը՝ ուսանողական տարիները, անցկացրել եմ այնտեղ և ստացել եմ լավ կրթություն: Դրա համար հատկապես առանձնահատուկ շնորհակալ եմ այդ երկրից: Բայց, միևնույնն է, դա իմը չէ:

Ո՞ր դեպքում կվերադառնաք Հայաստան հիմնական բնակության:

Դա ինձ ամեն վայրկյան տանջող հարցն է: Ես անընդհատ ուզում եմ վերադառնալ Հայաստան, բայց ուզում եմ այդ որոշումը կայացնեմ ադեկվատ, ոչ թե էմոցիաներից դրդված: Ես այնտեղ ունեմ ընտանիք, ծնողներ: Եթե ես ի վիճակի լինեմ նրանց բոլորին վերադարձնեմ հայրենիք, այդ դեպքում ես մեկ վայրկյան անգամ չեմ մտածի: Կան նուրբ հարցեր, հատկապես ընտանիքի հետ կապված, պատասխանատվություն ընտանիքի հանդեպ, որովհետև ամեն դեպքում իմ ծնողները այստեղից տեղափոխվել են իմ, եղբորս ապագայի համար, և իրենք ժամանակին այդ դժվարությունով անցել են, ժամանակին նույն բանն են զգացել, և հաղթահարել են հանուն մեզ: Ու իրենցից հեռանալը ինձ համար, համենայնդեպս, շատ դժվար խնդիր է: Դա միակ բանն է, թերևս, որ ինձ պահում է այնտեղ, ուրիշ ոչինչ:

 

 

դիտվել է 13217 անգամ

Ելակետ լրատվական գործակալությունը Լոս Անջելես-ում
Ելակետ լրատվական գործակալությունը Մոսկվա-ում

Գեներալ Մանվելի ու Սերժի 90-ականների Party-ները

Դու լկտիանալու տեղ չունես Մանվել․ Վազգեն Սարգսյան (տեսանյութ)

Բացառիկ տեսանյութ՝ արված ինքնաթիռի ներսից, որում երևում է, թե ինչպես է այն կործանվում (Video)

Արևիկ Ուդումյանը, Զարուհի Բաբայանը, Սոֆի Դևոյանը, Լիլիթ Մարգարյանը, Գոհար Հարությունյանը, Աստղիկ Սաֆ...

Cataleya Flowers Art Studio-ի բացումը

Նատալիա Մայորովա․ մեր հաճախորդները մեր լավագույն փորձագետներն են