Երևան
24 / Օգոստոս / 2019

Պուտինը Փաշինյանի գրկում. այդքան սպասված

Հայաստանը դեկտեմբերի 6-ին Սանկտ-Պետերբուրգում տեղի ունեցած Վեհաժողովում ստանձնեց ԵՏՄ Բարձրագույն խորհրդի նախագահությունը, ինչի առիթով Երեւանին շնորհավորեց ՌԴ նախագահն ու մաղթեց հաջողություն: Պուտինի այդ շնորհավորանքը ներկայիս քաղաքական ժամանակահատվածում ունի որոշակի խորհրդանշականություն:

Բանն այն է, որ Հայաստանի հաջողությունը ներկայում Պուտինին իսկապես անհրաժեշտ է, կենսականորեն անհրաժեշտ: Այդ իմաստով մեկ այլ խորհրդանշականություն է պարունակում ԵՏՄ ղեկավարներին դիմավորելու տեսանյութը, որտեղ դիմավորելով Նիկոլ Փաշինյանին, Պուտինն առաջին է մղվում նրան գրկելու, ինչպես մեկին, ում վաղուց սպասում էր:


Եվրասիական ինտեգրացիոն նախագծերը, այդ թվում ԵՏՄ-ն դիտարկվել է Պուտինի մեծապետական քաղաքականության համատեքստում: Ընթացքում սակայն, աշխարհակարգային վերափոխումներին զուգահեռ, այդ նախագծերը Պուտինի համար սահուն վերածվում են ծուղակի:

Արեւմուտքի հետ դիմակայությունից թուլացող Ռուսաստանի նախագահն ավելի ու ավելի խորն էր հայտնվում եվրասիական ինտեգրացիոն նախագծերի բելառուս-թյուրքական օղակի սեղմման մեջ: Այդ օղակը նրա դեմ դուրս չէր գալիս բացահայտ հարցադրումներով, բայց սեղմվում էր ավելի ու ավելի ուժեղ:

Նույն Սանկտ-Պետերբուրգի Վեհաժողովում Բելառուսի նախագահ Լուկաշենկոն բաց եւ հրապարակայնորեն էր փորձել Պուտինին նեղը գցել գազի գնի, միասնական շուկայի հարցում: Այն աստիճան, որ Պուտինն անգամ հորդորել էր բանավեճը շարունակել մամուլի աչքից դուրս: Իհարկե, Լուկաշենկոն հետո ներողություն էր խնդրել նույն մամուլի հետ շփման ժամանակ՝ Պուտինից, բայց հենց այդտեղ է օղակի սեղմման մեթոդիկան, որ կիրառում են թե ՀԱՊԿ-ում, թե ԵՏՄ-ում:

Մոսկվան դրա դեմ գործնականում անզոր է, որովհետեւ մեկ այլ օղակ էլ շատ ուժեղ սեղմում է Արեւմուտքը: Այստեղ իհարկե կա թերեւս մի նուրբ տարբերություն: Արեւմուտքի նպատակը Ռուսաստանը խեղդելը չէ, ի տարբերություն բելառուս-թյուրքականի: Կամ, ավելի շուտ՝ թյուրքականի, որտեղ Բելառուսը ընդամենը մի փոքր գործիք է: Արեւմուտքի նպատակը Ռուսաստանը խաղի կանոնների դաշտ բերելն է:

Պուտինն անշուշտ դա լավ է հասկանում: Բայց նաեւ բավական հեռուն է գնացել այդ հարցում ճկունություն ցուցաբերելու համար:

Ահա այստեղ է խորհրդանշականությունը: Թավշյա հեղափոխությունը Հայաստանում այդ իմաստով ունի խիստ ուշագրավ բնույթ: Հեղափոխության առաջնահերթություններն ու առաջնորդող նպատակները ըստ էության արեւմտյան քաղաքակրթական համակարգից են, կամ այսպես ասած խաղի արեւմտյան, եվրատլանտան կանոնների դաշտից: Մյուս կողմից Երեւանը ոչ միայն չի հրաժարվում եվրասիական դաշտում խաղից, այլ հակառակը՝ հայտարարում է, որ ձգտելու է ավելի աշխույժ խաղալ այդ դաշտում եւ առաջ տանել իր շահերը:

Այլ կերպ ասած, Հայաստանը, որ 2017-ի նոյեմբերին ստացավ եվրատլանտյան խաղի կանոնները եվրասիական դաշտում տրանսֆորմացնելու գործընթացի յուրօրինակ պրովայդերի «թղթային» հնարավորություն՝ ԵՄ հետ շրջանակային համաձայնագրի տեսքով, 2018-ի ապրիլ-մայիսի թավշյա հեղափոխության շնորհիվ ստացել է այդ պրովայդերությունն իրականացնելու իրական հնարավորություն, ձեռնամուխ լինելով դրան: Դա նաեւ Պուտինի համար չխեղդվելու հնարավորություն է, եւ զարմանալի չէ, թե ինչու է ՌԴ նախագահը շտապում գրկել այդքան սպասված Փաշինյանին:

Թավշյա հեղափոխությունից հետո Հայաստանը Ռուսաստանի համար փրկօղակ է դարձել բելառուս-թյուրքական սեղմվող օղակից:

Lragir.am 

դիտվել է 19752 անգամ

Ելակետ լրատվական գործակալությունը Մոսկվա-ում

Հույով լի սենյակը Տավուշում

ՌՈ գնդապետը կալանավորվել է

Որտեղ, ինչպես և ինչու են Դոն Պիպոյին «փռել ասֆալտին». մանրամասներ

Մի ցանկություն ևս ունեմ. ուզում եմ մեր խոշոր գործընկերներին բերել Հայաստան․ «ARARAT GROUP» USA գործա...

Նոր բիզնես՝ պետական համակարգում. 60 մլն դրամի հասնող փաթեթը դարձել է խնդրո առարկա

Արտ-Լանչ ընկերության հիմադիրը՝ կնոջ դերի, բիզնեսում հաջողելու և մի շարք այլ կարևոր հարցերի մասին