Երևան
17 / Փետրվար / 2019

Մոսկվան հայտարարեց Արցախի հարցում կոնսենսուսի մասին

Lragir.am-ը գրել է. Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարի տեղակալ Գրիգորի Կարասինը Երեւան կատարած աշխատանքային այցի ընթացքում լրագրողների հետ ճեպազրույցում հայտարարել է, որ միջազգային հանրությունն Արցախի հարցում ունի ուժային լուծումը թույլ չտալու կոնսենսուս:

Խոշոր հաշվով, ՌԴ արտգործնախարարի տեղակալի հայտարարությունը գոյություն ունեցող ստատուս-քվոյի պահպանման շուրջ միջազգային կոնսենսուսի մասին է: Դրա վկայությունն է Կարասինի պատասխանը հարցին, թե հնարավո՞ր է արդյոք ճեղքում կարգավորման գործում 2019 թվականին: Կարասինը նշել է, որ իհարկե ցանկալի է, որ կարգավորումը լինի արագ, բայց պետք է լինել իրատես: Ըստ նրա, կան բազմաթիվ բարդ հանգամանքներ, որոնք պահանջում են երկարատեւ աշխատանք:


Ինքնին հասկանալի է, որ ՌԴ արտգործնախարարի տեղակալը, ինչպես նաեւ Մինսկի խմբի միջնորդ որեւէ համանախագահ երկրի դիվանագետ կամ այլ միջազգային սուբյեկտ չեն կարող հայտարարել ստատուս-քվոյի պահպանման շուրջ միջազգային կոնսենսուսի մասին: Այդ իսկ պատճառով նրանք պետք է խոսեն ռազմական լուծում կամ պատերազմ թույլ չտալու կոնսենսուսի մասին:

Միեւնույն ժամանակ, իհարկե, այդ հայտարարությունները վկայում են ընդհանուր մթնոլորտի եւ ուղենիշային տրամադրությունների մասին, բայց դա չի կարող նշանակել, որ միջազգային հանրությունն է Հայաստանի փոխարեն պահելու այդ ստատուս-քվոն: Միջազգային հանրության կոնսենսուսի առանցքը հենց ստատուս-քվոյի հայկական վերահսկողությունն է, դրա այսպես ասած հուսալիությունն ու այդ հարցում Հայաստանի ռազմավարական նպատակադրումները:

Դրանց բացակայությունն անուսափելիորեն բերելու է միջազգային կոնսենսուսի երերումի, ինչն էլ կարող է հանգեցնել այնպիսի իրավիճակների, ինչպիսին ապրիլյան քառօրյա պատերազմը:

Ըստ այդմ, միջազգային հանրությունը, Մինսկի խմբի համանախագահները ներկայում փորձում են հասկանալ՝ թավշյա հեղափոխությունից հետո Հայաստանն ի վիճակի՞ է ստանձնել ստատուս-քվոյի համար ռազմավարական պատասխանատվություն:

Գործնականում, ստատուս-քվոյի հայկական վերահսկողությունը բխում է բոլոր խաղացողների շահերից, նույնիսկ Թուրքիայի, որքան էլ դա տարօրինակ հնչի : Բանն այն է, որ դրա շնորհիվ Թուրքիան պահպանում է իր ռեգիոնալ կարեւորության որոշակի աստիճան, միեւնույն ժամանակ որոշակի կախվածության մեջ է պահում Ադրբեջանի իշխանությանն ու հանրությանը:

Դա չի նշանակում, որ ուժային կենտրոնները չէին ցանկանա իրենցով փոխարինել հայկական վերահսկողությունը: Այդ առնչությամբ նրանք ունեն իհարկե ամենատարբեր ստրատեգիական սցենարներ: Բայց, միեւնույն ժամանակ, ի՞նչն է նրանց կոնսենսուսի հիմքը: Այն, որ ի զորու չեն հաղթել միմյանց, եւ ապրիլյան քառօրյան դա ցույց տվեց առարկայորեն: Ռուսաստանը փորձեց «շրջանցել» Մինսկի խմբի մյուս համանախագահներին եւ Իրանին, բայց չորս օր անց ակնառու դարձավ, որ շարունակվելու դեպքում պատերազմը վերածվելու է լրջագույն մի խնդրի, որտեղ կամ պարտվելու են, կամ պետք կլինի հայերի հետ պարտության մատնել Ադրբեջանին:

Ադրբեջանին պարտության մատնելն էլ իհարկե չի մտնում Ռուսաստանի ծրագրերի մեջ, եւ Մոսկվան շտապեց հասնել հրադադարի:

Ինքնին դա չի նշանակում, որ չեն կարող լինել նոր փորձեր, բայց դա արդեն կախված է այն հանգամանքից, թե արդյոք Հայաստանը կտա նոր հնարավորություն, ինչպես տվեց 2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ից: Այդ առումով առանցքային է Հայաստանի ինքնիշխան քաղաքականության խնդիրը, հատկապես եվրասիական ուղղությամբ, ինչը նկատելիորեն փորձում է դնել նոր իշխանությունը թավշյա հեղափոխությունից հետո: Ամբողջ հարցն այն է, որ այդ փորձերը հնարավորինս արագ դրվեն արտաքին քաղաքական եւ անվտանգային նորոգված, ամբողջական ռազմավարության մեջ:

դիտվել է 20566 անգամ

Ինչ հարաբերությունների մեջ են Հրանտ Թոխատյանի երեխաները

Որ դերասանուհին է Փաշինյանի աներձագի՝ Հրաչյաի նախկին կինը

Խորհրդարանի ցանկալի փեսացուները

Ձեր լավագույն միջոցառումները և կորպորատիվ երեկույթները` մեր տեսախցիկից

Ուշագրավ փոփոխություններ. ովքեր են Հայաստանի խոշոր հարկատուները

Կայացավ հայ-չինական մշակութային երեկոն