Երևան
23 / Հուլիս / 2019

Վարչապետը կբերի՞ միլիարդը. հեղափոխությունից հետո առաջին անգամ

Lragir.am-ը գրում  է․ Մայիսի 14-ին մեկնարկել է վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի երկօրյա աշխատանքային այցը Չինաստան, որտեղ նա մասնակցելու է Ասիական քաղաքակրթությունների երկխոսության համաժողովին: Չինաստանում Նիկոլ Փաշինյանը հանդիպելու է նաեւ այդ երկրի նախագահ Սի Ծինպինին եւ Չինաստանի վարչապետին: Թավշյա հեղափոխությունից հետո մեկ տարի անց տեղի կունենա հայ-չինական բարձր մակարդակի առաջին հանդիպումը:

Ինչ օրակարգով է Նիկոլ Փաշինյանը մեկնել Պեկին, նախընտրելով չինական այցը Եվրամիության Արեւելյան գործընկերության 10-ամյակի առիթով Բրյուսելում մայիսի 14-ին տեղի ունենալիք Վեհաժողովից: Թեեւ, Փաշինյանը նախօրեին մասնակցել է այդ հոբելյանի առիթով ԵԽ նախագահ Դոնալդ Տուսկի կազմակերպած պաշտոնական ընթրիքին:

Փաշինյանը մի քանի շաբաթ առաջ բացակայել էր Պեկինում տեղի ունեցած մի Վեհաժողովից, որտեղ քննարկվում էր Չինաստանի Մեկ ճանապարհ՝ մեկ գոտի ծրագիրը, որն այլ կերպ համարվում է Նոր Մետաքսի ճանապարհի ծրագիր: Այն Պեկինի աճող աշխարհքաղաքական դերակատարման եւ հավակնության առանցքային նախագծերից մեկն է, որի միջոցով Չինաստանը փորձում է բարձրացնել իր ենթակառուցվածքային ներկայությունն աշխարհում: Պեկինում տեղի ունեցած արդեն երկրորդ համաժողովին Հայաստանը երկրորդ անգամ բացակայեց Առաջին դեմքի մակարդակով: Առաջին համաժողովն ու բացակայությունը 2017-ին էր՝ Սերժ Սարգսյանն այդ օրերին մեկնել էր Քաթար:

Շաբաթներ առաջ երկրորդ Վեհաժողովին Նիկոլ Փաշինյանի բացակայությունը պաշտոնական Երեւանը բացատրեց նրանով, որ Հայաստանը ներկայացված եւ ներգրավված չէ այն ծրագրերում, որոնք կոնկրետ քննարկվում են այդ Վեհաժողովի շրջանակում: Այդ բացը գալիս է նախորդ իշխող համակարգից:

Հնարավո՞ր է լրացնել այն, թե ոչ: Արդյոք չարժեր մեկնել Պեկին, թեկուզ այլ բնույթի հանդիպումների եւ քննարկումների առիթն օգտագործելու համար: Մյուս կողմից, մեծ հավանականությամբ այստեղ դրսեւորվում է Երեւանի խորքային քաղաքական վերաբերմունքը այդ իրադրության մի բավականին նուրբ ասպեկտի՝ Եվրասիական միության դերակատարման առնչությամբ: Բանն այն է, որ Պեկինի երկու վեհաժողովներին էլ ԵՏՄ-ն ներկայացել է այսպես ասած բարձր մակարդակով: Դրանք օրինակ բաց չի թողել Պուտինը:

Բաց թողնելով Պեկինի համաժողովները, Երեւանը թերեւս իր նուրբ դեմարշն է արել ԵՏՄ նկատմամբ, թե Սերժ Սարգսյանի, թե Նիկոլ Փաշինյանի պարագայում, միաժամանակ փորձելով ակնարկել Չինաստանի հետ երկկողմ օրակարգի նշանակությունը, կամ դրա նշանակությունը եւ առանձնացվածությունը ԵՏՄ հետաքրքրություններից: Այստեղ խորհրդանշական է արձանագրել, որ Պեկինն էլ թերեւս ունի իրողության այդօրինակ դիտարկման հակվածություն, հաշվի առնելով մի հանգամանք: Երեւանում կառուցվում է եվրասիական տարածաշրջանում Չինաստանի՝ Մոսկվայում ունեցած դեսպանատինց հետո մեծությամբ երկրորդ դեսպանատունը:

2015 թվականին Պեկին էր այցելել Սերժ Սարգսյանը, որտեղ նախագահ Ծինպինի հետ ստորագրվեց պատկառելի բովանդակությամբ եւ հագեցածությամբ մի հուշագիր, որը միանգամայն բնորոշ կարող էր լինել ռազմավարական դաշնակցային հարաբերություն ունեցող կողմերին: Բայց, չորս տարի անց հայ-չինական հարաբերությունը ոչ միայն այդպիսին չէ, այլ գործնականում չի պարունակում ռազմավարական հեռանկար ենթադրող որեւէ առարկայական նախագծի շուրջ շոշափելի գործընթաց:

Կկարողանա՞ փոխել այդ իրողությունը Նիկոլ Փաշինյանը:

Ի դեպ, նրա այցը Չինաստան տեղի է ունենում հատկանշական մի իրադարձության ֆոնին: Օրերս հայտարարվեց Ռուսաստանի, Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի երկաթուղային հուշագրի մասին, որով երեք երկրները ծրագրում են սերտացնել գործակցությունը եվրասիական երկաթուղային տիրույթում, այդ թվում մասնավորապես Բաքու-Թբիլիսի-Կարս երկաթուղում:

Հուշագիրը բավական դժգոհություն է առաջացրել Թբիլիսիում, որը հայտարարել է, թե ոչ մի երկիր չի կարող ներգրավվել այդ երկաթուղու շահագործմանն առանց Վրաստանի համաձայնության: Ի՞նչ է անելու Թբիլիսին: Ռազմավարական, ռազմա-քաղաքական մի շարք իրողությունների եւ հանգամանքների ֆոնին ակնհայտ է, որ ռուս-թուրք-ադրբեջանական եռակողմ այդ հերթական ֆորմատն ընդամենն ընդգծում է այն, որ այդ հավակնոտ «բերմուդյան եռանկյունու» մեջ է ոչ միայն Հայաստանը, այլ նաեւ Վրաստանը: Ըստ այդմ տողատակում հերթական անգամ սուր դրսեւորվում է հայ-վրացական միջպետական եւ հանրային կոոպերացիայի խթանման հրամայականը:

Եվ այստեղ կարող է ընդհանուր շահ ուրվագծվել ոչ միայն Իրանի, այլ հեռավոր թվացող Չինաստանի հետ, որը անկասկած հետաքրքրված է Հարավային Կովկասով: Երեւանն այդ համատեքստում փորձել է չինական միլիարդներ ներգրավել Իրան-Հայաստան երկաթուղու համար, սակայն ապարդյուն: Ակնառու է, որ Պեկինն այստեղ կարող է հետաքրքրվել, եթե կա հեռանկար դեպի Վրաստան եւ Սեւ ծով: Իսկ այստեղ առաջ է գալիս Հայաստանի ինքնիշխանության ու քաղաքական կամքի հարցը:

Իհարկե ոչ միայն դա, հարցերը շատ են, նաեւ Հայաստանից դուրս, սակայն հարցերը միշտ են շատ, պակասել են գաղափարները, նախաձեռնություններն ու դրանց շուրջ քննարկումները: Կլրացնի՞ Նիկոլ Փաշինյանն այդ բացը Չինաստանում:

դիտվել է 51056 անգամ

Ելակետ լրատվական գործակալությունը Լոս Անջելես-ում
Ելակետ լրատվական գործակալությունը Մոսկվա-ում

Չինաստանում հենց բեմի վրա դանակահարել են հոնկոնգցի դերասանին (տեսանյութ)

Սարգսյան,Նիկոլը ո՞նց է. տեսանյութ

Տեսանյութ․ Ինչպես են նշել Մովսես Երեմյանն ու Աննա Սիմոնյանն իրենց որդու տարդարձը

Նոր բիզնես՝ պետական համակարգում. 60 մլն դրամի հասնող փաթեթը դարձել է խնդրո առարկա

Արտ-Լանչ ընկերության հիմադիրը՝ կնոջ դերի, բիզնեսում հաջողելու և մի շարք այլ կարևոր հարցերի մասին

Ամերիաբանկը Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի Գլխավոր գործընկերն է