Country Flag
Facebook logo Instagram logo
am
ru en
19 / Փետրվար / 2026 : 19-36

Ի՞նչ էր կարդում Հովհաննես Թումանյանը․ գրքի պաշտամունքից մինչև գիրք նվիրելու ավանդույթ

Փետրվարի 19-ը պարզապես սովորական օր չէ. դա այն օրն է, երբ Հայաստանը շնչում է Ամենայն հայոց բանաստեղծի՝ Հովհաննես Թումանյանի լուսավոր ներկայությամբ։ Հենց նրա ծննդյան օրն է ընտրված որպես գիրք նվիրելու տոն, և դա ամենևին պատահական չէ։ Թումանյանի համար գիրքը պաշտամունք էր, իսկ ընթերցանությունը՝ հոգու սնունդ, որով նա կամրջում էր հայկական լեռնաշխարհը համաշխարհային մտքի հսկաների հետ։ Դժվար է մեկ նախադասությամբ ամփոփել Թումանյանի հանճարը՝ նրա զարմանալի մարդկայնությունը, հայրենիքի ցավով ապրող սիրտը և այն ինտելեկտուալ բարձրությունը, որով նա դարձավ մեր մշակութային ինքնության հենասյունը։

Գիրք նվիրելու ավանդույթը Թումանյանի անմահության ամենագեղեցիկ դրսևորումն է։ Այդ օրը մենք ոչ թե պարզապես թղթե էջեր ենք փոխանցում միմյանց, այլ նվիրում ենք աշխարհներ, էմոցիաներ և գիտելիք։ Քաղաքը ոչ միայն հիշում է Մեծ Լոռեցուն, այլև ապրում է նրա պատգամով՝ դառնալով ավելի կիրթ, ավելի ջերմ և ավելի ինտելեկտուալ։ Դա մի տոն է, որտեղ ամեն մի նվիրված գիրք փոքրիկ հաղթանակ է մտքի և լույսի համար։

Երբ խոսում ենք Թումանյանից, անհնար է չնշել նրա անսահման մեծ սիրո մասին դեպի ընթերցանությունը։ Թումանյանի համար գիրքն ու ընթերցանությունը պաշտամունք էին: Չնայած թերի կրթությանը, նա դարձավ ժամանակի ամենազարգացած գործիչներից մեկը հենց ինքնակրթության շնորհիվ: Նրա անձնական գրադարանի հիմքը դարձան «Հյուսիսափայլ» ամսագրի համարները և Խաչատուր Աբովյանի «Վերք Հայաստանի» վեպը, որոնք նա ձեռք էր բերել դեռ 18 տարեկանում:

Բանաստեղծն իր հավաքածուն ստեղծել է մեծ դժվարությամբ՝ գրքեր գնելով հաճախ վերջին գումարով կամ պարտքով: Օլգա Թումանյանը հիշում է, որ նա տանից բացակայելիս նամակներում պատվիրում էր. «լավ նայիր երեխաներին և գրադարանիս»: Թումանյանի գրադարանը բաղկացած է մոտ 10,000 գրքից, որոնք նա անձամբ դասակարգել է 12 թեմատիկ պահարաններում՝ Արևելքի գրականություն, Բանահյուսություն, Հայագիտություն, Փիլիսոփայություն, Արվեստ և այլն: Առանձին պահարան էր հատկացված բառարաններին (պարսկերեն, արաբերեն, սանսկրիտ):

Նրա հետաքրքրությունների շրջանակը չափազանց լայն էր: Գրադարանում առանձնակի տեղ էին զբաղեցնում պարսիկ հեղինակները՝ Ֆիրդուսին, Խայամը, Հաֆեզը: Արվեստի բաժնում պահվում էին Ռեմբրանդտի, Վելասկեսի և Ռաֆայելի մասին արժեքավոր մենագրություններ: Թումանյանը նաև հնատիպ գրքերի սիրահար էր. նրա հավաքածուում կան 1660-ականների հազվագյուտ հրատարակություններ՝ Ներսես Շնորհալու «Հիսուս որդին» և Առաքել Դավրիժեցու «Գիրք պատմութեանցը»:

Թումանյանը գրքերը պահում էր ծայրահեղ խնամքով: Նրա առանձնասենյակի պատին փակցված էր հայտնի հայտարարությունը. «Խնդրում եմ չծխել և գիրք չխնդրել»: Գրադարանի մոտ 550 գրքերի էջերին պահպանվել են բանաստեղծի մակագրությունները, ընդգծումներն ու նշումները (NB), որոնք բացահայտում են նրա վերաբերմունքը պատմական փաստերի կամ հեղինակների նկատմամբ: Շատ գրքեր կրում են նաև նրա մտերիմների՝ Աղայանի, Շանթի և այլոց ջերմ ընծայագրերը:

Այսօր այս բացառիկ գրադարանը պահպանվում է Թումանյանի երևանյան թանգարանում՝ ճիշտ այն դասավորությամբ, ինչպես սահմանել էր ինքը՝ Բանաստեղծը:
Դիտվել է 1434անգամ
Վերջին լուրեր